IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 What the hell... [Jaime]

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jade
Administrator
avatar

Aantal berichten : 474
Points : 372

Character sheet
Leeftijd: 20
Partner: Knowing is the easy part; saying it out loud is the hard part.
Manege: Certamente
BerichtOnderwerp: What the hell... [Jaime]   di jul 16, 2013 8:09 am

"Schiet nou eens op, we moeten gaan!" Riep ze richting haar broer, die nog vlug naar binnen moest om wat papieren te halen die ze bij moesten hebben voor de internationale wedstrijd. Geïrriteerd rolde ze met haar ogen en ongeduldig gleden haar ogen naar haar horloge. Al snel verscheen het gezicht van Darren door het raampje van de kantine. Met een blije grimas rond zijn lippen wapperde hij met de papieren. "Ik heb ze!" Jade stak geërgerd haar duim op, om vervolgens in de vrachtwagen te stappen en hem te starten. Ze wilde er eerder dan Dean zijn, dan wist ze tenminste zeker dat hij haar niet zou kunnen saboteren bij het klaarzetten van alle spullen.
Hij zou het haar vast en zeker wel moeilijk gaan maken, daar was geen twijfel over mogelijk. Dean zou alles uit de kast halen om ervoor te zorgen dat er ook maar íets fout zou gaan, vandaar dat ze tegen iedereen had gezegd dat ze hem goed in de gaten moesten houden. Iedereen die van Vincere afkwam trouwens, want zijn klanten waren net zo sluw en stiekem als Dean zelf.
Darren en Liz hadden een uitgebreid gesprek met elkaar, terwijl Jade zich ondertussen opfokte over het feit dat ze samen moest werken met Dean. Dat was nog het ergste van alles.
Al snel reden ze het wedstrijdterrein op, er stonden al enkele trailers, maar er was nog geen spoor van Dean te zien. Met een glimlach zette ze de vrachtwagen stil, zwierde de deur open om vervolgens haar voeten op het asfalt neer te zetten. Kort wierp ze een blik op het terrein. Eerst de paarden maar naar de stal brengen, dan konden ze tot rust komen. Zo vaak gingen ze immers niet op de vrachtwagen.
Het nerveuze gehinnik van de paarden was hoorbaar zodra ze de uitlaatklep opende. Één voor één bracht ze de paarden naar de toegewezen stal, gooide een hoopje hooi onder de voerbak en gaf ze elk een handje brok, wat er voor zou moeten zorgen dat ze wat rustiger werden. Niet dat het veel hielp, want elke keer als ze met een ander paard het stallencomplex inliep was het schelle gehinnik weer hoorbaar. Logisch, het was ook allemaal vreemd voor ze.
Ondertussen stonden alle paarden in hun stal, nu nog alle spullen uitladen en wegleggen, maar misschien was het slimmer om eerst het papierwerk in orde te maken, voordat ze dat vergat. Jade liep het stallencomplex uit en zag dat Darren en Liz al bezig waren met het uitladen van alle spullen, hmm. Ze hielp hen wel eerst, dat papierwerk kon ze ook later doen.
 
Zuchtend sloot ze de grote zadelkamer af, duwde de sleutel diep in haar zak zodat ze hem zeker niet kwijt zou raken. Darren en Liz besloten naar de kantine te gaan om wat te gaan drinken en Jade volgde hen, niet wetend dat ze de vrachtwagen waar het papierwerk in lag niet had afgesloten.
"Proost op een prachtige wedstrijd!" Riep Darren met zijn blije hoofd, die breed glimlachend zijn glas cola omhoog hield, maar vervolgens teleurgesteld zijn arm liet zakken toen hij geen reactie kreeg. Hij nam een slok van zijn cola en mompelde nog wat onverstaanbaars, waarop Jade even zachtjes grinnikte. Ze kon niet echt zeggen dat ze er heel veel zin in had, aangezien ze wist dat er wel iets fout zou lopen met Dean in de buurt. Niet alleen met Dean, want hij was slim genoeg om het zelf niet te doen, hij zou iemand anders wel de opdracht geven een misselijke streek uit te halen.
 
& Jaime
 
OOC; oooh ik moet echt nog even inkomen. Sorry, hoop dat je er iets mee kunt!





Everything is ok in the end, if it's not, it's not the end.
❤️
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://rywale.actieforum.com
Jaime
Moderator
avatar

Aantal berichten : 238
Points : 176

Character sheet
Leeftijd: 24 jaar
Partner: I'd love to be your dirty little secret~
Manege: Vincere
BerichtOnderwerp: Re: What the hell... [Jaime]   wo jul 17, 2013 8:13 am


Grootse roddels over de Vincere manege verspreidden zich altijd uit over het land. Iedereen had wel eens over dit kleine ‘bedrijfje’ gehoord. Maar als er één ding was waar ze om bekend stonden, was het hun ‘klasse’. Om volledig aan alle verwachtingen te voldoen, zouden de deelnemers van Vincere en hun hele huishouden dan ook in stijl op het wedstrijdterrein arriveren, later die dag.
Een privéjet was een halfuur geleden geland op het dichtstbijzijnde vliegveld en de dure auto’s waren haast niet aan te slepen. Zelfs de wedstrijdpaarden werden als echte juweeltjes in prachtige wagens aangevoerd, terwijl ze genoten van de beste zorg.
In één van de voertuigen zat ook de eigenaar van Vincere, Dean, samen met zijn trouwste gezelschap. Al die bekende gezichten… Er was alleen één bekend gezicht afwezig.

Op dat moment vloog Jaime Ryan haast over de verlaten snelweg. De wielen van zijn gitzwarte motor vraten het asfalt terwijl hij vliegensvlug voorbij reed. Voor een weg van zulke goede kwaliteit, was het verrassend uitgestorven om hem heen. Des te meer reden om eens uit te testen waar zijn nieuwste speeltje eigenlijk toe in staat was.
Een gelukzalige glimlach sierde zijn gezicht. Zijn blik was vastgepind op de uitgestrekte horizon. Eindelijk was het zover: na anderhalf jaar eraan gesleuteld te hebben, was zijn eigen motor klaar voor gebruik! En hoe kon hij haar beter uittesten dan haar gewoon op een lange trip mee te nemen?
Maar zelfs als hij zijn voertuig in de garage had moeten laten staan, was het overigens nog niet eens in Jaime’s hoofd opgekomen om net zulk ‘stijlvol ‘ vervoer als anderen van zijn manege te regelen. Net als Dean was hij opgegroeid in een gezin wat nooit een tekort aan geld had gekend, in tegendeel zelfs, maar zijn ouders hadden er speciaal op gelet dat hun zoons met beide benen op de grond bleven. Ook Jaime en zijn broer hadden in hun tienerjaren gewoon een bijbaantje moeten nemen en leerden zo de waarde van geld kennen.
Maar natuurlijk werd op dit moment wel iets meer van Jaime’s jongere broer Dean verwacht, aangezien hij als het ware ‘het gezicht’ van zijn manege was.
Gelukkig had Jaime veel minder te kampen met deze vorm van verantwoordelijkheid. Hij genoot van de anonimiteit dat zijn baan als ‘opzichter’ hem gaf. Hij was één van die mensen die als een onzichtbare kracht achter de coulissen werkten en ervoor zorgden dat de show een succes werd.
Ditmaal was de ‘show’ een internationale wedstrijd. Er stond veel op het spel: eeuwige roem en een flinke financiële prijs. Door de moordende, plaatselijke concurrentie van Certamente waren beide prijzen zeer welkom bij Vincere.
Stiekem had Jaime de rivaliteit tussen beide maneges nooit helemaal begrepen. Zouden ze niet gewoon veel meer kunnen bereiken als ze samenwerkten? Blijkbaar had de Rywaalse regering er precies zo over gedacht nu beide maneges als landsvertegenwoordigers naar dit belangrijke toernooi waren gestuurd. Certamente, Vincere en samenwerken… dat waren drie woorden die totaal niet bij elkaar pasten in één zin, tenzij er ergens ‘niet’ bij geplaatst werd.
Toch kon Jaime niet ontkennen dat deze onderlinge strijd ook zo zijn voordelen had. Het was altijd een goede manier om hem te amuseren; toekijken hoe zogenaamde vijanden elkaar op de meest uiteenlopende, originele manieren proberen uit te schakelen…hoe fasinerend! Door zijn eigen neutraliteit had hij er nog niet aan deelgenomen en voelde Jaime zich meer een toeschouwer. Na deze tocht zou dat echter afgelopen zijn. Dean had hem op het hart gedrukt dat Certamente hoe dan ook onschadelijk gemaakt moest worden. Jaime’s loyaliteit aan de manege was dan niet bijzonder groot, maar niets zou hem ervan kunnen weerhouden zijn jongere broer uit de brand te helpen. James Ryan had immers al genoeg gedaan om hem teleur te stellen – dingen die hij liever wilde vergeten. Het werd tijd dat Jaime zijn familie voor de verandering eens trots zou maken. En als dat inging tegen al zijn principes over eerlijke concurrentie en vriendelijkheid tegen alles en iedereen, dan moest dat maar. Hm…

Een paar uur later lachten verschillende vlaggen in alle kleuren van de regenboog hem toe. Hij herkende er een paar van naburige landen. Anderen waren hem volledig onbekend. Plots bleef zijn blik hangen op de Rywaalse vlag. Trots wapperde het lichtblauwe met wit stuk stof in de wind, alsof het Jaime zo enthousiast begroette. Jaime, die (naar eigen zegge) eigenlijk nooit iets betekenisvol had gedaan in zijn leven, reed met enig ontzag het wedstrijdterrein op. Voor het eerst leek hij ineens deel uit te maken van iets…belangrijks.
Stapvoets reed hij naar de stalling waar zijn eigen trouwe ros zou mogen rustten. Eenmaal bij een vrij plekje aangekomen, bracht hij de motor tot stilstand. In een soepele beweging stapte hij van het ding af, borg zijn helm op in de bak onder het zadel en zette zijn lieveling zorgvuldig op slot.
Juist op dat moment kwam een klein meisje met haar gevlekte veulen voorbij gewandeld.
Jaime’s donkere ogen ontmoetten de hare op het moment dat hij vragend omkeek bij een tikje op zijn schouder.
“C’est très beau.” mompelde ze in vloeiend Frans. [vertaling: het is erg mooi]
Jaime glimlachte haar toe. Iedereen die zijn motor complimenteerde, was in eerste instantie een vriend. “Merci. Elle est très belle aussi.” antwoordde hij met een vriendelijk knikje richting de gezette merrie. “Comment elle s’appelle?” [Bedankt. Zij is ook erg mooi. Hoe heet ze?]
“Plue.” reageerde het meisje met een schattige schittering in haar ogen. “Et il?” met haar kleine vingertje wees ze grinnikend richting Jaime’s voertuig, er duidelijk vanuit gaand dat ze een naam droeg. [Plue. En hij?] Ze was nog maar net uitgesproken, of een luide vrouwenstem schalde over het terrein. Verrast keek het meisje in de richting van de stem. “Oui, oui, maman. J’arrive.” mompelde ze net hard genoeg zodat haar moeder haar ook zou verstaan. [Ja, ja, mam. Ik kom.]
“C’est une ‘elle’ et eh…elle n’a pas encore un nom. Tu sais… tu pouvais bien inventer un nom pour elle. Si tu as inventé un nom, je voudrais savoir, oui?” zei Jaime met een ingehouden lach. [Het is een ‘zij’ en eh…ze heeft nog geen naam. Weet je wat, jij mag wel een naam voor haar verzinnen. Als je een naam verzonnen hebt, wil ik het graag weten/dan hoor ik het graag, oké?]
Het meisje schoot in de lach, maar leek zijn opmerking niet minder serieus te nemen. Ze knikte zelfs zo heftig, dat een blonde krul voor haar gezicht schoof. “Oui! Je serai faire ça, bien sûre! Oh, et je m’appelle Madeline, au fait. Tu?” [Ja! Dat zal ik zeker doen. Oh, en ik heet Madeline trouwens. Jij?]
Glimlachend stak Jaime zijn hand naar haar uit. “Jaime.”
Het meisje wat zich net als Madeline had voorgesteld schudde hem haastig de hand. Het leek erop dat haar moeders geduld snel op zou raken binnenkort. “Ah! Au revoir, uh, Jaime!” [Aha! Tot ziens dan, Jaime!] prevelde ze vlug. Hierna huppelde ze net zo plotseling als ze gekomen was weer weg met het veulentje aan de hand.
Jaime keek haar hoofdschuddend na en grinnikte. Dat was anders dan hij verwacht had. In plaats van vuile blikken van fanatieke concurrenten had hij zojuist een lieve, kleine ruiter ontmoet. Ergens deed ze hem denken aan Jade. De manier waarop ze liefkozend met het dier omging en haar schattige enthousiasme…
Gelijk schrok Jaime van zijn eigen gedachten. In het verleden had hij Jade Everdeen nog maar een paar keer ontmoet. Meestal was de situatie dan niet al te best geweest, aangezien ze elkaars natuurlijke vijanden behoorden te zijn. Toch had hij in haar iets gezien wat hem een ander beeld gaf van Certamente, dan wat de roddels van de rijkeluis gasten op zijn eigen manege hem voorschotelden. Ze bezat eenzelfde soort ongedwongenheid en vriendelijkheid waar Jaime ook veel waarde aan hechtte..
Ach ja, niet dat hij haar nu haatte ofzo, maar het was tevens zeker niet handig dit soort gedachtes erop na te houden. Daarom besloot hij zich maar snel weer te richten op waarvoor hij gekomen was. Met zijn simpele rugzak over één schouder geslagen, begaf de oudste Ryan broer zich richting het domein van Vincere. Maar onderweg trok iets zijn aandacht. Als je het over de duivel hebt…
Op het moment dat hij een grote vrachtwagen voorbij ging, stapten daar de twee Everdeen zusjes en hun broer uit. Vanaf een afstandje sloeg Jaime hen gade. Door zich half achter een schuurtje op te stellen, zouden zij hem niet makkelijk kunnen zien.
De vrachtwagen werd geopend en alle paarden werden één voor één naar de stallen gebracht. Hm, dat zou Dean leuk vinden… Nee, zijn broer zou het vast niet kunnen waarderen dat Certamente hier eerder was gearriveerd en nude kans had de mooiere plekjes in de stallen en misschien wel het hotel in te pikken. Hoewel de meeste Vincere gasten wel even konden zwaaien met wat groene flappen om toch voor elkaar te krijgen wat ze wilden. Wie geld heeft, heeft de macht, zeiden ze immers weleens.

Pas toen de Everdeens uit het zicht waren verdwenen, kwam Jaime weer tevoorschijn. Er was even geen andere weg naar het hotel dan deze, dus had hij strategisch afgewacht. Eigenlijk had hij gewoon nog geen zin in drama. Een directe confrontatie met ‘de anderen’ zou daarom nu een stomme zet zijn.
In een rustig tempo struinde Jaime langs de vrachtwagen. Hij had niet in de gaten hoe juist op dat moment een snelle schim achter hem vandaan schoot, de wagen indook en er weer met een stapel papierwerk uitkwam. De luide klap van een dichtslaande vrachtwagendeur deed hem echter verbaasd achterom kijken. Nog net zag hij een silhouet achter een gebouw verdwijnen. Stilletjes vroeg Jaime zich af waar dat voor geweest zou kunnen zijn, toen hij de deur van de kantine weer hoorde opengaan. Oh fijn, en daar was dus alsnog de confrontatie..
Echter besefte de jongeman op dit moment nog niet hoe beroerd hij er door het voorval met de schim voor stond.  


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jade
Administrator
avatar

Aantal berichten : 474
Points : 372

Character sheet
Leeftijd: 20
Partner: Knowing is the easy part; saying it out loud is the hard part.
Manege: Certamente
BerichtOnderwerp: Re: What the hell... [Jaime]   do jul 18, 2013 5:51 am

Waar maakte ze haarzelf eigenlijk druk om. Dat was nou precies wat Dean wilde, maar het grappige was dat als hij het voor haar zou verpesten, hij het automatisch ook voor zichzelf verpestte. Ze moesten immers samenwerken. Hoe ze er ooit op waren gekomen mocht joost weten, ten eerste waren het twee héél verschillende maneges met hele andere doelen en ten tweede wist iedereen dat Dean en Jade een bloedhekel aan elkaar hadden. Dat samenwerken zou dus niet zo soepel gaan verlopen.
Jade sloeg haar drinken in één keer naar achter, zette het glas vervolgens nukkig op de eikenhouten tafel. Haar ogen gleden naar het raam. Tot haar verbazing zag ze dat er iemand gearriveerd was, wie wist ze niet, maar ze wist zeker dat die motor er nog niet stond toen ze hier aankwam. Waarschijnlijk niemand van Vincere, althans, dat hoopte ze. Nu kon ze alles nog rustig aan doen, altijd als Dean in de buurt was voelde ze zich zo verschrikkelijk opgejaagd. Alsof ze alles zo snel mogelijk af moest handelen, zodat hij haar niet meer in de weg kon zitten.
Jade's blik zocht die van Darren. "Wil je even de papieren uit de vrachtwagen halen? Kunnen we die alvast laten ondertekenen." Darren sprong van zijn stoel af en verdween al snel naar buiten. Gestrest tikte ze met haar nagels op de rand van de tafel.
Het was maar net goed dat ze eerder was. Ondertussen was bijna alles klaar en haar paarden hadden de beste plekken in de stal. Ze had de grootste zadelkamer uitgekozen, ondanks dat ze niet zoveel plek nodig gehad, gewoon om Dean te stangen. Tja. Eigen schuld. Had hij maar eerder moeten komen, ze had wel verwacht dat hij de beste plekken al had opgeëist. Jade schoof haar stoel tegen de tafel zodra ze opgestaan was, zodat ze de vrachtwagen aan de kant kon gaan zetten, aangezien hij nu erg dicht bij het stallencomplex stond. Dean's juweeltjes