IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Young, wild and free|| Dean

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Matt

avatar

Aantal berichten : 86
Points : 119

Character sheet
Leeftijd: 19 freakin' years
Partner: Set this world on fire
Manege: Vincere
BerichtOnderwerp: Young, wild and free|| Dean   do aug 15, 2013 11:44 am

Met een plof belande zijn rugzak op de bank waarna hij er al snel achteraan viel. De jongen voelde zich belabberd, had het gevoel dat hij echt elk moment van zijn stokje kon gaan als hij er niet snel iets aan deed. Voor een kort moment sloot hij zijn donker kleurige ogen en probeerde zich te ontspannen. Matt probeerde aan de verleiding om wat te snuiven te ontkomen, maar lang duurde het niet voordat hij zich toch overgaf. Verschillende hallucinaties begonnen zich voor zijn netvlies te vormen en hij zweette zich te pletter. Dat waren zo een beetje de bijwerkingen als een verslaafde even geen drugs nam, iets waar hij al gewend aan was geraak. Matt zat namelijk toch al iets langer dan een half jaar aan de drugs waardoor die bijwerkingen bij hem toch iets extremer waren dan diegene die het gevoel nog niet zo lang kenden. Met een lichte kreun kwam de jongen terug overeind en liep slenterend naar een van de kastjes die zich in de woonkamer bevonden, toe. Doordat hij een jaar of twee geleden was weggelopen van huis had hij niet echt heel veel geld waardoor hij zich nog maar net een bescheiden huisje had kunnen permitteren. Wel eentje waarin de kastjes dubbele bodems hadden, anders zou het niet lang duren voordat iemand de lading drugs die hij bezat zou vinden. Het wilde niet zeggen omdat Matt verslaaft was, dat hij niet meer slim kon zijn. Zijn neven kwamen geregeld eens langs om te zien hoe het met hem was en natuurlijk deden ze dan net alsof ze thuis waren waardoor ze altijd wel in de kastjes zaten te neuzen. Als Dean of Jaime erachter zouden komen dat hij verslaaft was, zouden ze er waarschijnlijk alles aan doen om ervoor te zorgen dat hij ermee stopte. Aan de ene kant wilde hij wel stoppen, hoopte hij dat een van de twee hem ooit eens zou betrappen, maar aan de andere kant zorgde de drugs er wel voor dat hij zijn verleden volledig achter zich kon laten en zich voor een kort moment echt vrolijk kon voelen. De meeste mensen die zo’n jeugd als hem gehad hadden, zouden begrijpen dat hij de verleiding van drugs gewoon niet had kunnen weerstaan. Hij had dan ook niet echt zo’n sterk karakter als anderen, was veel sneller te breken dan wie dan ook van zijn familie.

Voorzichtig haalde hij een zakje wit poeder uit de dubbele bodem van het kastje dat recht voor de deur stond en liep terug naar de bank. In een afwezig gebaar gooide hij zijn rugzak de grond op zodat hij wat meer plaats zou hebben en haalde zijn creditcard uit zijn portemonnee. Uiterst zorgvuldig kapte hij wat van het witte poeder over het houten oppervlak van het tafeltje en legde de overschot aan de kant nadat hij het zakje terug gesloten had. Voorzichtig schraapte hij het met de kaart bij elkaar zodat het een lijntje vormde. Zijn bruine kijkers begonnen spontaan te fonkelen terwijl hij de kaart aan de kant legde en zich klaarmaakte om het spul op te snuiven. Het vooruitzicht van het effect dat het spul op hem zou hebben, zorgde ervoor dat zijn ogen terug wat levendiger werden en er een zweem van een glimlach op zijn gezicht verscheen. Zonder verder nog veel tijd te verliezen, snoof de jongen het hele lijntje op waarna hij met de rug van zijn hand onder zijn neus wreef zodat het poeder niet meer op zijn gezicht was en maakte het zichzelf gemakkelijk terwijl hij wachtte op de roes die zou volgen. Al snel begon de jongen zich licht in zijn hoofd te voelen en liet zich ontspannen onderuit zakken. De drugs zorgde ervoor dat zijn zintuigen veel minder scherp werden dan normaal waardoor hij niet gehoord had hoe de voordeur terug in het slot viel nadat er iemand was binnengekomen. Pas toen die persoon recht voor zijn neus stond, werd hij zich bewust van diens aanwezigheid en keek hem met een vage grijns op zijn gezicht aan. Die grijns verstrekte echter even toen hij zijn neef herkende. "Dean, kom erbij zitten." Het feit dat zijn neef hem betrapt had op het gebruiken van drugs kwam helemaal niet in hem op. Natuurlijk was het duidelijk dat hij gebruikt had en anders vertelde het zakje dat nog altijd op tafel lag wel genoeg.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Dean
Moderator
avatar

Aantal berichten : 300
Points : 234

Character sheet
Leeftijd: 21. I'm becoming a real man.
Partner: I can't make us perfect without you being in there.
Manege: Vincere
BerichtOnderwerp: Re: Young, wild and free|| Dean   ma feb 10, 2014 10:20 am

Het was altijd leuk om les te geven aan kleine kindjes op Shetland pony’s of iets dergelijks. Naja, niet dat hij nu echt les gaf, het was immers niet meer dan een kleine pony met een klein meisje dat aan de longe door hem werd aangedreven, maar het was gewoon te schattig voor woorden omdat te zien. Dean hield daarbij ook gewoon van kinderen, kon er goed mee overweg gaan, wat ook wel moest met zijn werk als staleigenaar en soms ook wel eens les geven, net zoals deze keer. Ergens wilde Dean later ook wel zo’n kindje, dat deed paardrijden, kreeg van hem dan wel een ponytje. Samen met Ken. Maar dat was later. Veel later. En speelde zich zo af in zijn hoofd, maar als zij zoiets niet wilde hield dat voor hem daar ook op. Maar goed; Waarom dacht hij daar überhaupt nu al aan? Sowieso was hij nu nog veels te jong en zou hij nooit de voogdij van een kindje op zich kunnen nemen, laat staan van een baby.
“Wil je nog een stukje draven?” Vroeg Dean toen maar aan het meisje met de cap die volgeplakt was met sierlijke bloemetjes. Onwijs schattig, als je het hem vroeg. Nadat het kindje na een paar seconden had geknikt, het zadel toen vast had gepakt met twee handen klikte Dean met zijn tong en draafde het beestje zachtjes aan. Het was logisch dat zo’n kindje nog niet goed kon blijven zitten in draf, vooral omdat die beestjes nogal behoorlijk snel waren en het misschien nog moeilijk werd om daardoor in balans te blijven. Maar dat leek hem dan. Uit eigen ervaring kon hij niet meer spreken na zo’n ongeveer.. Zeventien jaar, of zoiets?
Nadat het alles klaar was had Dean nog even gekeken of er iets te doen was in de kantine, of hij moest helpen of iets, maar dat bleek niet het geval te zijn. Vandaar dat hij maar weer richting zijn auto liep. Het was ongeveer rond de middag ergens, hij had niets te doen.. Nou ja, vanavond dan weer even terug gaan naar Vincere om zijn eigen paarden binnen te zetten want dat vond hij altijd een veiliger gevoel als hij dat zelf deed, maar daar bleef het dan ook bij. Al snel schoot iemand hem te binnen waaraan hij een bezoekje kon wagen; Matt.

Zijn neefje had hij al zo’n paar dagen niet gezien en aangezien hij – volgens hem dan – een goede band met zijn neefje had werd het weer eens tijd om naar zijn huis te gaan. Nadat de auto in een van de vrije parkeervakken was geplaatst stapte Dean uit, zocht de goede sleutel die toegang tot Matt’s huis gaf en hield die sleutel zo vast zodat hij meteen de deur open kon draaien. Handig, het hebben van een sleutel. Het zorgde ervoor dat hij in ieder geval niet aan hoefde te bellen.
Nadat hij de deur in het slot terug had geduwd liep hij door de gang heen, stopte toen even bedenkelijk met lopen. “Maaaaattieeee.” Riep hij vrolijk, eerder spottend door het huis heen. Plagend wel, zoals gewoonlijk. Toen zijn neefje vervolgens in zijn ooghoek verscheen keek hij met zijn donkere ogen zijn kant op, zijn wenkbrauwen die vluchtig opgetrokken werden. "Dean, kom erbij zitten." “What the..” De persoon tegenover hem leek niets weg te hebben van de Matt die hij kende, het was gewoon zo.. Anders, op de een of andere manier. Nadat Dean rond had gekeken viel zijn oog op de tafel, waarna hij er naartoe liep en een zakje zag liggen. Met zijn vinger tilde hij eventjes het zakje op, legde het toen abrupt weer weg. Zijn ogen waren inmiddels groot geworden, keken Matt doordringend aan. Drugs. “Ben jij gek geworden?!” Terwijl hij dat had geroepen was Dean voor hem komen staan, had hem een klap op zijn achterhoofd laten voelen en trok hem toen met al zijn kracht omhoog van waar hij zat aan zijn shirt. “Wat ben je aan het doen? Je weet niet wat je jezelf aandoet.” Dean kon het niet geloven, echt niet. En dat terwijl zijn hand verstengeld was in een greep op zijn shirt, op ongeveer de plaats van zijn borst. Daarna gaf hij hem weer zachtjes een duw zodat Matt weer op zijn kont zou terecht komen en weer zou zitten, liep Dean richting de keuken en sloeg met gebalde vuisten op het dienblad. Een knal. Hard, erg hard. Uit frustratie klemden zijn kaken dicht op elkaar, draaide hij na een paar seconden diep inademen en uitademde zijn massieve lichaam weer om. “Ben je niet goed geworden?” Sprak hij weer nadat hij weer richting Matt was gelopen. “Id-” Begon hij, nooit nagedacht te hebben dat hij dat tegen zijn bloedeigen neefje zou zeggen. “Idioot.” Dean had hem altijd willen helpen, had dat ook altijd gedaan en zo probeerde Matt vervolgens zijn problemen op te lossen? Dat raakte hem eigenlijk nog het meeste. Dat hij dit deed om zijn problemen op te lossen of iets en niet eerst naar hem was gegaan; voor hem stond hij namelijk altijd open. En dat wist hij. Dondersgoed.
“Ik moet Jaime bellen. We moeten je helpen, je kan niet zo door blijven gaan. Wil je dood?” Misschien was die laatste vraag toch te bot en snel gevraagd, maar het kwam er wel op neer. Met drugs kon je doodgaan, leek het hem. En tijd om van hem afscheid te nemen was het nog lang niet, in Dean’s ogen.


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
Young, wild and free|| Dean
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Feeling Free {Open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Rywale ::  :: » H O U S E S-
Ga naar: